در سال ۱۹۷۱، دونالد ریچی، نویسنده و پژوهشگر سینما، سفرنامه‌ای شاعرانه درباره کاوش‌های خود در جزایر دریای داخلی ژاپن منتشر کرد و جستجوی خود برای یافتن آثاری از سبک زندگی سنتی و همچنین سفر خودشناسی‌اش را به ثبت رساند. بیست سال بعد، لوسیل کارا، فیلم‌ساز، سفری موازی با الهام از کتاب کلاسیک ریچی آغاز کرد؛ او تصاویری از زیبایی‌های آرام را ثبت کرد و با افرادی ملاقات کرد که هنوز آداب و رسوم رو به زوال مشاهده‌شده توسط ریچی را حفظ کرده بودند. فیلم «دریای داخلی» با گریزهای غافلگیرکننده، از جمله ملاقات با راهبی که عاشق فرانک سیناترا است، یک مستعمره جذامیان و معبدی بدلی ساخته‌شده از تخته‌سه‌لا و گچ، و با روایت ریچی و موسیقی آهنگساز مشهور تورو تاکمیتسو، سفری چشم‌گشا و تاملی عمیق در معنای بیگانه بودن است.